Всех нас ждёт сковорода, жжет сковорода

Калі ў немыслімым цемрашальстве таго, што завуць гісторыяй, патоне мая такая нікому па-сутнасці непатрэбная гаротніца-шыпшына, не заціснутая ў варожым коле, але вырачаная знікнуць у трохкутніку сталінскага ампіру, абарвецца яе карацейшае за маё жыццё, а людзі выйдуць святкаваць на Плошчы дурня сваю ад яе Свабоду, якая адзіная толькі і здольная была даць ім жыццёвасцвярджальную веду аб тым "за што ані работают, за што жэняцца у акцябрэ" і напоўніць іх кішэні прыемным драўляным цяжарам, я, хоць бы і не з вышыні вежы сабора парыжскай божай маці, а з піку сталінскай высоткі якой-небудзь з суседскіх сталіц раскрыю крылы, зраблю тры крокі акіну вокам ейныйя парэшткі і скажу:"Oh ! Tout ce que j'ai aimé!"

знянацку захацелася стаць выкладчыкам

у мяне часцяком ў галаве круціцца-верціцца вось гэты пост. я нават перачытваю яго раз-пораз, каб узмацніць адчуванне безнадзейнасці, панылай марнасці, дарэмнасці і чорна-мутарнага адчаю

і пакуль у асьцы маёй адбываецца адлік кожнай секундачкі да моманту, калі "электрычнасць" ужо спампуецца нарэшце, 9...8...7..., я, пакінуўшы надзею напісаць яшчэ хоць разок адзін у жэжэшцы сваёй благадатны пост, прадстаўляю вам дзіпціх "беласнежка і сем гномаў" "гудкова і кранальныя паюшчыя карлікі з у нескладовага"

пастаянна спрабую даказаць свайму рокенкрольнам айсідзіcішнаму папашу, што мой музычны густ бездакорны. ну, ці прынамсі,
бездакорны для перасьпелага раманціка ў кокане скепціка, каторы не такі дзебіл, якім можа падацца з прыведзенай тут характарысткі ды жыццёва досведу.


бездакрок

я канешне ж, мега класная, але  людзі уркасят мною свой празьнік ліш на нескалька дней, і аставляют патом уміраць на белам, халоднам акне

Я сутыкнулася з праблемай з якой многія,хаця і не ўсе жанчыны сутыкаюцца па жысці - няма у мяне падругі. Хаця калі верыць запамятванаму, хаця і незабвеннаму таварышшу дзецкіх нашых забаў Заякоту, жэншшыны павінны былі б кружыць вакол мяне стайкамі вясновых пцічак, каб блішчэць крысталам сварофскі на маім бляклым фоне
І не разумею як можна не любіць ранніх Наташу Каралёву і Владзіка Сташэўскага, ды вы гоніце, я ўпэўнена іх любіць нават таня Заміроўская

Короча, Антон, пашлі!!!!

Алкан мяне ненавідзіць.
і справа не ў тым, што я даволі цьмяна ўяўляю сабе за што, і нават не ў тым, што ён быў адзіны мой ддт-дружышча у стылі "да 100 грамм без них нельзя", такі адмысловы для падшофэжных размоваў ці патрэбна быць як вова лічко да самага світання, таму што такія практычна невымяральна разумныя людзі накшталт мяне (і гэта не самаіронія) рэдка ад чаго адчуваюць такую невыносную інтэлектуальную тугу як ад страты сваіх тупаватых сяброў - аматараў дэурынацыі (па-грубаму ссання) ва ўсіх адаптаваных і не адаптаваных для гэтага месцах.

усе бабы бязстыжыя пёзды. гарбаткай бы ім усім у суч'і пысы

учора я другі раз у жыцці прыйшла на іспыт нават нічога і не адкрываўшы, упершыню спазнілася на іспыт. ну дзевяць канешне атрымала.
але гэты пост а-ля наша ўсеагульная дзяўчынка я напісала зусім не з мэтай, як можна было падумаць, кінуць нейкі псеўдавыдатніцкі понт, але ў якасці абрамлення для галоўнай падзеі майго жыцця, што надарылася ў той жа дзень.
безсэнсоўна
ну хаціш, хаціш, выдам табе індульгенцыю за ўсе неспраўджаныя ὀργασμόςы, за ўсё, што аддана і будзе аддана іншым, ды autres вінаватыя віны з маёй галавы? пажыццёвую - і праз 20 год зможаш тыцкнуць ёй мне ў мокрае ябlo.

як думаеце, калі ўжо канай павязе палінку у егіпет? ці ў турцыю, там, у турцыю...

паварот тумблера - і мяне тут няма больш, толькі гумавы мячык у шашачкі
я раз-пораз такой пафаснай станаўлюся - ажно сама сабе радуюся, чэсслова. іду і скрозь цёплую мокрую горкую спаўзаўзаю пад стол.

а што вы звычайна робіце на касе з выразам вашага твару, каб вам усё ж такі прадалі піва? а то трэці дзесятак як ніяк размяняла, не салідна неяк з касіркамі прыпірацца

1 крутится рулетка, играет jazzzz, крутится рулетка, играет jazzz, я проиграл я пи-до-рас

рабятулькі, у вас ням знаёмых якія за вялікі чалавечы дзякуй і іншыя нематэрыяльныя формы ўдзячнасці займаюцца дыягностыкай і аздараўленнем кармы? матэрыяльныя формы ўдзячнасці, што самавідавочна выцяае з кантэксту, выключаны

2 раз-два-три-четыре, пощитаем дыры в сыре. если в сыре много дыр значит вкусным будет сыр, если в нём одна дыра значит вкусным был вчера

што мы робім калі памірае ўчора нам блізкі чалавек? ідзем у краму за кветкамі на пахаванне, слёзы замярзаюць і блядзянеюць на марозе, але гэта не перашкаджаее нам узгадаць што ў краме яшчэ трэ ўзяць смятану і хлеб

3 как молью изъеден я сплном, засыпте меня нафталином сложите в сундук и поставте меня на чердак. пакааа не наступит весна

хочацца сесці у куток разам з чабурашкам, які даўно стаў для мяне засяроджанням не няўдач, а ўсяго што няўдачна, але тым не менш ён апошні змагар са Злом, закінуцца вылінялымі анучамі і ўсялякім іншым хламам ды старызной і застрэліцца і ў спячку, у спячку

сёння перад самым складаным іспытам (па сведчаннях відавочцаў і відавочаннях сведкаў) за ўсю гісторыю вывучэння сваёй прыўкраснай навукі, я выйшла з душыка, цёплёнькая і мокранькая, палаценчыкам абгорнутая і ўбачыўшы свайго ката ізракла:"жызнь ката сплашная лож"
і ў гэтай фразе, як у прынцыпе ў любой трызнішчы можна пры жаданні, я адчула нешта адначасова пазітыўнае і трансцэдэнтальнае(хаця і давала сабе зарок не ўжываць гэта слова праз ягоную празмерную пошласць). нават калі б вы ў гэты момант бачылі выраз твару ката, то ўсё адно не змаглі перажыць са мной гэты вопыт містычнага вкантакту
неведаю, як лепей скончыць эты пост: амінь ці алілуя? а можа проста гаудэамус ігітур?

- мяне ніхто не цэніць, - кажу я
чувак які за 22 гады ніразу не галіў падмышкі. я бачу яго упершыню, але ён абдымае мяне за плечы, кшталту эта ціпа он
ну а мой будучы муж з сімпатычнай формай ягадзіц, які аднойчы ў п'яным выглядзе ў вайсковай форме крычэў з інстытута культуры да акадэміі навук "жыве беларусь", проста паказвае як грае на п'яно жанчына з майго любімага гурта. хвіліну таму па лініях ягонай рукі я сказала яму, што жонкі ў яго не будзе ніводнай і ён крыху збянтэжаны
- мяне цэняць толькі за тое, што я заўжды прастаўляюся, - кажа прадстаўнік мадзьяраў. для мяне гэта не навіна, мне казалі пра гэта ягоныя сябры. - ды і малдоўская мова з румынскай аднолькавыя
- спачатку вывучце малдоўскую і румынскую, а пасля гаварыце, - крычыць з суседняга пакою пятнадцацігадовая жанчына - яна сцвярджае што ёй сямнадцаць і яна дачка прэзідэнта малдовы - і кідае ў нас мішку тэдзі, з якім спіць
мы змаўкаем, бо ў яе 3ох месяцовая аўчарка і яна можа ў любы момант яе на нас натравіць
і ўсё гэта і многае другое в нашам новам фільме не выклікае ў мяне нічога апроч пазяхання

калі ты станеш vетрам, але не памрэш, проста паляціш куды-небудзь яшчэ, я не буду пакутваць і плакаць бо мой адзіны талент называецца на літару “z”, у мяне проста з’явіцца яшчэ парачка дзіўных звычак - заядаць прыступы пяшчоты крэмам для галення, па раніцах слухаць віталіка арціста пад шампанскае, карацей нічога цікавага
калі ты памрэш bезумоўна не абмяжуешся маім дахам, а мой ружовы мозг пры непасрэдным удзеле ружовых акуляраў і ружовых вушэй будзе прымаць скрозь карнавальны гучны смех за цябе розныя недарэчныя пасаты-мусоны-борыборы, канешне ж з мэтай завяршэння гештальту
далей без струсаў sветабудовы

кім бы і якімі б мы не былі (тут павінны былі быць метафарычныя пералічэнні, праз іх пасты здатных да метафарызавання людзей завшэ такія прыгожыя) заўсёды можам знайсці які-небудзь спеў ці там аповед, што нас апраўдае.
а я ляжу на сваёй зламанай канапе пасярод свёй памыйкі пакойнай і паступова станаўлюся героем аднаго з лэйфаўскіх апавяданняў. усё ж такі я кінула ўнівер з-за таго, што мне было лянота пісаць курсавую і рабіць кантэнт-аналіз.
і баюся так і не стану героем другога, бо ў маім пакоі ўжо ёсць сметніца і прыбіральня і жыццё, многа жыцця: банальныя прусакі і павукі ў вуглох харомаў, уся столь у какіхта чуваках, той даўні пакет з-пад малака хутка выбухне калоніямі малочных бактэрый, цвіль у гэтай дзіўнай банаццы пад сталом ужо пусціла карані. хутка, думаю, завядуцца буйныя жывёлы і хмызы з ядомымі пладамі, і, канешне, усё скончыцца як у маркеса, хаця магло б і як у сярэдзіне другога апавядння.
кароче, з днём народзінаў, антон

проста я увесь час абдымаю тваё віртуальнае плячо, плачу ў яго ад пяшчоты і так ціхутка-ціхутка енчу як мааааленькая малпачка

сармат калі здымаў, сказаў, што аблавухі сябра глядзіць на мяне вельмі пяшчотна

вяртаючыся сёння з найдаражэйшага свайго універсітэту заўважыла franak, што балакаў на пераходзе з нейкім мужчынам сярэдняга ўзросту. натуральна тут жа пазваніла яму, хуле, хоць бы ручкай памахаў, лепшы сябра. але ён ніфіга не зняў, а мяня адразу ж ахінула прага крывавай помсты, першым пунктам якой ё вывешванне вось гэтага здымку, дзе ён у чацвертым класе спявае ў мікрафон нейкую дурацкую песеньку

па меркаванні warkus, я вешаюся на кожнага другога мужыка на сваім шляху. прычым не для хухроў-мухроў, а з мэтай гострага сэксу
і вось, калі ласка. я не будуі марудзіць і зараз жа пацверджу вынікі гэтай экстраспекцыі фотафактам.
як мяркуеце, які з прадстаўленых маладых людзей больш падыходзіць на ролю "другога"?


( правільны адказ )

самым дзіўным чынам па гэтым, трохгадовай даўніны здымку, вы, нават не знаходзячыся ў кантэксце, можаце лёгка зрабіць парачку высноў аб тых акалічнасцях, што віхураць маю жытушку апошнімі днямі (Пампей)

pacyfikvskrou. Гудкова ципа стрыжот варшаўскіх пацыкаў на бабос.

здала вось сёння этыку, цяпер эстэтствую пакрысе

мілыя-мілыя мае юныя маладафронтаўцы, дарагія кхпяткі і іжэ, я бывае з маркотаю думаю аб тым, якімі мы маглі б быць разпрэкраснымі сябрамі, у нас з вамі столькі агульнага! я б таксама магла закахацца ў радаславу, спаткацца з хведаруком, ці нават быць знесенай зданямі і яшчэ, і яшчэ, калі б не была такой сварлівай грубай выскалякай, язвінай такой гнойнай, гадаўкай. і становіцца мне ад гэтага так тужліва-тужліва, што пішу я такія пасты з вялікай колькасцю фанетычна сентыментальных словаў.

а я апошнім часам па раніцах выглядаю так. смяротна надакучыла штодзённа спазняцца на пары, а кушаць хочацца. даводзіцца складаць сняданак у паліэціэліціленавы пакецік і спажыvаць яго ў трамваі.




шчэ узяла ўчора нумарок у ваяўнічай лесбіянкі, думаю цяпер цо рабіць. я б ёй, натуральна, пазваніла, але што я з ёй рабіць та буду? не ў кіно ж яе запрашаць, чэснае слова

я калі-небудзь буду самотным соракагадовым задротам чалавекам, і мешкаць буду ў апошняй дэмакратыі Еўропы. і павешуся як-небудзь накалядынакалядыагаага
адтаго, што мы нейкім дзівосным сяброўствам звязаны з стэрэатыпчыкамі рознага кшалту. а сябрам трэба дапамагаць

ну вось, сёння ў нас дзень нараджэння. мне 19, як вядома, а яму 52.
мы чымсьці падобныя, да?

мне ўжо амаль 19, а яму - амаль 52.

а я калі кладуся спаць і выключаю святло, ў мяне ў пакоі застаецца гарэць 13 святлодыёдаў. я хутка памру?

а мяне апанавала такая цяжкая, як мокрая вопратка, сентыментальная туга, што ў мяне нават ад "у 2013 годзе тут плануецца пачаць будаўніцтва трэцяй галіны мінскага метро" слёзы на вочы наварочваюцца, не кажучы ўжо пра жудаснае "недаром белоруссію назыают краем лесов і болот".

дарэчы, вось з гэтымі чувакамі тушу апошнімі днямі....



ну , вам усё яшчэ не сорамна, што вы са мной не сябруеце?

ад усіх гэтых новаспечаных эмігрантаў-"любіцеляў беларусі",патлаценькіх хлопчыкаў-дзевачак у кедах , якія паўтараюць трагічную гісторыю нашае дрыгвы калючым унутрана нязручным фарсам, у мяне глыбокаглыбока  чорным полымям палае чорны сцяг тлусцее і набірае моц здаровенькі , ружавашчокі, поўны імпэту вітаўтас корбутас ВІЦЯМУХІН.шторабіць?
добрая я вельмі. хоць да ранаў прыкладай. толькі што п'ю як конь і лаюся матам як бяzzубы фанат дынама-менск (карацей гэта брыдка, але сэ ля ві). дык гэта ня значныя недахопы. гэта сезоннае.

Ленін і дзеці

дзве гадзіны начы - выдатны час. час, у які, звычайна, прачынаюцца з перапоішча, каб з'есці тры апельсіны альбо выпіць шклянку зялёнай гарбаты з лімонам. і зваліцца зноў спаткі

у дзве гадзіны начы я звычайна падымаюся і іду ў краму за ванільнай кокаколай. гэта, натуральна, рызыка, таму што ванільнай можа ня быць, а толькі звычайная.
я, наогул, дзевачка паранойная, але толькі калі мяне заўчасна папярэдзіць аб касмічнай небяспецы тых ці іншых дзеянняў. раней я хадзіла спакойна, але потым бабуля расказала мне пра БАНДЫ, што натоўпамі соўгаюцца ўначы па цёмныях і асветленых вуліцах нашага гораду. цяпер, калі выходжу за ядзікам, я паўсюдна заўважаю мітуслівую дзейнасць БАНД. Чутно - недзе паблізу грукнулі дзверы машыны - гэта крывавыя БАНДЫ ідуць разрываць мяне на кускі; чувакі, што скідаюць хуткасць каля абсалютна пустога пераходу - беспесты БАНДЫ. я ўжо не кажу пра тутатама ўзнікаючыя групкі голеных патыліць з сымбалямі на скураных вопратках, што нагадваюць засвабоду - найтыповейшыя БАНДЫ, хіба што з бабамі, а не з бейсбольнымі бітамі чамусь.

у майго сябра вялікія праблемы
справа ў тым, што ён становіцца пакрысе стэрэатыпным сур'ёзным палітыкам.і справа нават не ў тым, што ён сапраўды становіцца сур'ёзным палітыкам, бо бла-бла-бла , а тое, што ён пачынае лічыць сябе сур'ёзным палітыкам.
а вы ведаеце што ад гэтага з мозахам?охохохохо

Гэты горад проста выдатны у тыя дні, калі, дэ юрэ, нельга гандляваць алкаголем, а дэ фактэ, нельга піць. На вуліцах адразу большае людзей з думаючымі твармі. Глянеш на чалавека – адразу зразумела, што ён абмазгоўвае нейкія сур’ёзныя праблемы

зы: ну вы ведаеце самі што самае крыўднае. выпускнікі закупіліся заўчасна, а панкі хадзілі па вуліцах цвярозымі і лаяліся матам гучней чым звычайна, пакутвалі адным словам

падобна да таго, што большая астатняя частка маіх нумароў тэрміновай псіхалагічнай дапамогі мілых сяброў, рэпрэсаваных і не вельмі ў хуткім часе пяройдзе з роднага +375 на моднае ў гэтым сезоне +48 
а мяне не пераследуюць маньякі цяжкія думы, аб тым, што калі мяне і не выключаць на гэтай сесіі, то ўжо на зімовай беспесды (ва ўсялякім выпадку дакладна не дадуць абараніць дыплом), я... нажаль і ах!... не адчуваю томных і шматабяцальных поглядаў дэкана і нядобразычлівых незразумелых істот у чорных шапачках на сваёй патыліцы, не чую злавесных смяшкоў з прыадчыненых дзвярэй дэканату, БОТЫ-2006 не маюць ніякіх падставаў каб сніцца мне ў жахах, урэшце рэшт я хажу на ўсе лекцыі і раблю ўсё своечасова (ну амаль усё. ы =)), таму я бяшуся. бяшуся бо да разбітай ушчэнт клавіятуры не хачу губляць сваіх сяброў. 

ябланства, цьху!

ну я нічога, зрэшты, супраць ня маю, няхай рабяты вучацца.

гэта камічны персанаж

ЗЫ: а калі ўжо такую штуку зробяць каб маляваць сябе-Спанчбоба?

памятаеце charlo_by ?

тры чвэрці маіх камрадаў заганяюцца з-за нейкіх тупых баб і іжэ з імі паібені. калі заганяюцца мае камрады я таксама заганяюся. атрымоўваецца, што я заганяюся з-за баб. але такія тупыя загоны кармічна не апраўданы і экзістэнцыйна не абгрунтаваны, і наогул, не ўпісваюцца ў мае паняткі аб нармальным.

вось такі малюнак намалявала тут котачка. варыяцыя на тэму некаторых людзей 11 - 41 групы у дзяцінстве. такія чалавекі ў архетыпах. вы напэўна ведаеце большасць з іх
хлопчык са сцяжком - franak, натуральна
рудая з люстэркам - niegodiajka
бландзінка на лавачцы - intida
з коцікам - tensia
дзяўчынка ў цельніку - сама palasatka. як вы думаеце, чаму яна не стала маляваць свой твар, а толькі дупу?
дзяўчынка-хіпі - Ірка, у яе таксама ёсць жж. але яна там нічога не піша.
з факам гэта я канешне. фубля. стэрэатыпна, але падобна. я прадказальная. пайду, забью сябе. =)



пс:гэта не канцэптуальнае мастацтва, гэта мой пост у жж