Всех нас ждёт сковорода, жжет сковорода

Я сутыкнулася з праблемай з якой многія,хаця і не ўсе жанчыны сутыкаюцца па жысці - няма у мяне падругі. Хаця калі верыць запамятванаму, хаця і незабвеннаму таварышшу дзецкіх нашых забаў Заякоту, жэншшыны павінны былі б кружыць вакол мяне стайкамі вясновых пцічак, каб блішчэць крысталам сварофскі на маім бляклым фоне
І не разумею як можна не любіць ранніх Наташу Каралёву і Владзіка Сташэўскага, ды вы гоніце, я ўпэўнена іх любіць нават таня Заміроўская

Короча, Антон, пашлі!!!!

Алкан мяне ненавідзіць.
і справа не ў тым, што я даволі цьмяна ўяўляю сабе за што, і нават не ў тым, што ён быў адзіны мой ддт-дружышча у стылі "да 100 грамм без них нельзя", такі адмысловы для падшофэжных размоваў ці патрэбна быць як вова лічко да самага світання, таму што такія практычна невымяральна разумныя людзі накшталт мяне (і гэта не самаіронія) рэдка ад чаго адчуваюць такую невыносную інтэлектуальную тугу як ад страты сваіх тупаватых сяброў - аматараў дэурынацыі (па-грубаму ссання) ва ўсіх адаптаваных і не адаптаваных для гэтага месцах.



дарэчы, калі ў вас ёсць вопыт канфліктавання з гэтым пацанчыкам, можаце падзяліцца.
калі няма, можаце ўсё адно адкаменціць)

мне да слёз хочацц паслухаць метал. запішыце мне хто-небудзь пару балванак атлічнейшага металу!! хто будзе маім героям?

усе бабы бязстыжыя пёзды. гарбаткай бы ім усім у суч'і пысы

учора я другі раз у жыцці прыйшла на іспыт нават нічога і не адкрываўшы, упершыню спазнілася на іспыт. ну дзевяць канешне атрымала.
але гэты пост а-ля наша ўсеагульная дзяўчынка я напісала зусім не з мэтай, як можна было падумаць, кінуць нейкі псеўдавыдатніцкі понт, але ў якасці абрамлення для галоўнай падзеі майго жыцця, што надарылася ў той жа дзень.
безсэнсоўна
ну хаціш, хаціш, выдам табе індульгенцыю за ўсе неспраўджаныя ὀργασμόςы, за ўсё, што аддана і будзе аддана іншым, ды autres вінаватыя віны з маёй галавы? пажыццёвую - і праз 20 год зможаш тыцкнуць ёй мне ў мокрае ябlo.

як думаеце, калі ўжо канай павязе палінку у егіпет? ці ў турцыю, там, у турцыю...

паварот тумблера - і мяне тут няма больш, толькі гумавы мячык у шашачкі
я раз-пораз такой пафаснай станаўлюся - ажно сама сабе радуюся, чэсслова. іду і скрозь цёплую мокрую горкую спаўзаўзаю пад стол.

а што вы звычайна робіце на касе з выразам вашага твару, каб вам усё ж такі прадалі піва? а то трэці дзесятак як ніяк размяняла, не салідна неяк з касіркамі прыпірацца

сёння перад самым складаным іспытам (па сведчаннях відавочцаў і відавочаннях сведкаў) за ўсю гісторыю вывучэння сваёй прыўкраснай навукі, я выйшла з душыка, цёплёнькая і мокранькая, палаценчыкам абгорнутая і ўбачыўшы свайго ката ізракла:"жызнь ката сплашная лож"
і ў гэтай фразе, як у прынцыпе ў любой трызнішчы можна пры жаданні, я адчула нешта адначасова пазітыўнае і трансцэдэнтальнае(хаця і давала сабе зарок не ўжываць гэта слова праз ягоную празмерную пошласць). нават калі б вы ў гэты момант бачылі выраз твару ката, то ўсё адно не змаглі перажыць са мной гэты вопыт містычнага вкантакту
неведаю, як лепей скончыць эты пост: амінь ці алілуя? а можа проста гаудэамус ігітур?

калі ты станеш vетрам, але не памрэш, проста паляціш куды-небудзь яшчэ, я не буду пакутваць і плакаць бо мой адзіны талент называецца на літару “z”, у мяне проста з’явіцца яшчэ парачка дзіўных звычак - заядаць прыступы пяшчоты крэмам для галення, па раніцах слухаць віталіка арціста пад шампанскае, карацей нічога цікавага
калі ты памрэш bезумоўна не абмяжуешся маім дахам, а мой ружовы мозг пры непасрэдным удзеле ружовых акуляраў і ружовых вушэй будзе прымаць скрозь карнавальны гучны смех за цябе розныя недарэчныя пасаты-мусоны-борыборы, канешне ж з мэтай завяршэння гештальту
далей без струсаў sветабудовы

кім бы і якімі б мы не былі (тут павінны былі быць метафарычныя пералічэнні, праз іх пасты здатных да метафарызавання людзей завшэ такія прыгожыя) заўсёды можам знайсці які-небудзь спеў ці там аповед, што нас апраўдае.
а я ляжу на сваёй зламанай канапе пасярод свёй памыйкі пакойнай і паступова станаўлюся героем аднаго з лэйфаўскіх апавяданняў. усё ж такі я кінула ўнівер з-за таго, што мне было лянота пісаць курсавую і рабіць кантэнт-аналіз.
і баюся так і не стану героем другога, бо ў маім пакоі ўжо ёсць сметніца і прыбіральня і жыццё, многа жыцця: банальныя прусакі і павукі ў вуглох харомаў, уся столь у какіхта чуваках, той даўні пакет з-пад малака хутка выбухне калоніямі малочных бактэрый, цвіль у гэтай дзіўнай банаццы пад сталом ужо пусціла карані. хутка, думаю, завядуцца буйныя жывёлы і хмызы з ядомымі пладамі, і, канешне, усё скончыцца як у маркеса, хаця магло б і як у сярэдзіне другога апавядння.
кароче, з днём народзінаў, антон

проста я увесь час абдымаю тваё віртуальнае плячо, плачу ў яго ад пяшчоты і так ціхутка-ціхутка енчу як мааааленькая малпачка

сармат калі здымаў, сказаў, што аблавухі сябра глядзіць на мяне вельмі пяшчотна

вяртаючыся сёння з найдаражэйшага свайго універсітэту заўважыла franak, што балакаў на пераходзе з нейкім мужчынам сярэдняга ўзросту. натуральна тут жа пазваніла яму, хуле, хоць бы ручкай памахаў, лепшы сябра. але ён ніфіга не зняў, а мяня адразу ж ахінула прага крывавай помсты, першым пунктам якой ё вывешванне вось гэтага здымку, дзе ён у чацвертым класе спявае ў мікрафон нейкую дурацкую песеньку

па меркаванні warkus, я вешаюся на кожнага другога мужыка на сваім шляху. прычым не для хухроў-мухроў, а з мэтай гострага сэксу
і вось, калі ласка. я не будуі марудзіць і зараз жа пацверджу вынікі гэтай экстраспекцыі фотафактам.
як мяркуеце, які з прадстаўленых маладых людзей больш падыходзіць на ролю "другога"?


( правільны адказ )

самым дзіўным чынам па гэтым, трохгадовай даўніны здымку, вы, нават не знаходзячыся ў кантэксце, можаце лёгка зрабіць парачку высноў аб тых акалічнасцях, што віхураць маю жытушку апошнімі днямі (Пампей)

pacyfikvskrou. Гудкова ципа стрыжот варшаўскіх пацыкаў на бабос.