Всех нас ждёт сковорода, жжет сковорода

сёння перад самым складаным іспытам (па сведчаннях відавочцаў і відавочаннях сведкаў) за ўсю гісторыю вывучэння сваёй прыўкраснай навукі, я выйшла з душыка, цёплёнькая і мокранькая, палаценчыкам абгорнутая і ўбачыўшы свайго ката ізракла:"жызнь ката сплашная лож"
і ў гэтай фразе, як у прынцыпе ў любой трызнішчы можна пры жаданні, я адчула нешта адначасова пазітыўнае і трансцэдэнтальнае(хаця і давала сабе зарок не ўжываць гэта слова праз ягоную празмерную пошласць). нават калі б вы ў гэты момант бачылі выраз твару ката, то ўсё адно не змаглі перажыць са мной гэты вопыт містычнага вкантакту
неведаю, як лепей скончыць эты пост: амінь ці алілуя? а можа проста гаудэамус ігітур?